บทที่ 37 คนเจ็บคือฉัน(3)

“พี่ไผ่ ... เกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมต้องวิ่งหน้าตาตื่นขนาดนั้นด้วย แล้ว ทำไมทุกคนถึงมองฝันแปลก ๆ เหมือนฝันเป็นตัวประหลาด พวกเขากำลังซุบซิบอะไรกันอยู่คะพี่ไผ่” ทอฝันรัวคำถามใส่ด้วยความสับสน

พาทิศหอบหายใจ เอื้อมมือไปจับไหล่ทั้งสองข้างของเธอเอาไว้แน่น

“ฝัน ... ฟังพี่นะ วันนี้ฝันลางานเถอะ กลับบ้านไปก่อน ไป...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ